عباس امانت

عباس امانت تاریخ‌نگار برجسته‌ی ایران و جهان فارسی‌زبان است که با دهه‌ها فعالیت علمی در دانشگاه ییل به‌عنوان استاد ممتاز تاریخ شناخته می‌شود. او دانش‌آموخته‌ی دبیرستان البرز و دانشگاه تهران است و دکترای خود را در سال ۱۹۸۱ از دانشگاه آکسفورد دریافت کرد. امانت بین سال‌های ۱۹۸۳ تا ۲۰۲۱ در دانشگاه ییل تدریس کرد و نقش مهمی در شکل‌گیری و گسترش مطالعات ایران و خاورمیانه ایفا نمود. حوزه‌ی پژوهش او تاریخ ایران در دوران مدرن و پیشامدرن، اندیشه‌های مهدوی در تشیع، و روش‌شناسی تاریخ‌نگاری را در بر می‌گیرد. از مهم‌ترین آثار او می‌توان به کتاب‌های ایران: تاریخ مدرن، قبله‌ عالم، رستاخیز و نوزایی، و اسلام آخرالزمانی و تشیع ایرانی اشاره کرد. وی همچنین سردبیری و ویرایش چندین مجموعه‌ مقاله و اثر پژوهشی را بر عهده داشته که پیوندهای تاریخی میان ایران، جهان اسلام، و چشم‌اندازهای جهانی را بررسی می‌کنند.

امانت افزون بر تالیف، در مقام سردبیر، استاد، و روشنفکر عمومی نقش مهمی در گسترش دانش ایران‌شناسی ایفا کرده است. او سردبیر نشریه مطالعات ایران بوده، برنامه‌ی مطالعات ایرانی در مرکز مک‌میلان دانشگاه ییل را مدیریت کرده و مدخل‌های مهمی را برای دایرةالمعارف ایرانیکا نگاشته است. فعالیت‌های پژوهشی او دامنه‌ای وسیع را دربر می‌گیرد: از ویرایش متون کلاسیک گرفته تا پژوهش در زمینه‌ی تاریخ مهدوی، حکمرانی در ایران پیشامدرن، و تحولات فرهنگی در حوزه‌ی دریای خزر. همکاری‌های علمی او با پژوهشگران تاریخ، ایران‌شناسی، و محیط‌زیست منجر به بازاندیشی در مفهوم هویت ایرانی، حافظه‌ی تاریخی، و سنت‌های دیوان‌سالاری ایرانی شده.