بهرام صادقی

بهرام صادقی (۱۳۱۵–۱۳۶۳) یکی از خلاق‌ترین و تأثیرگذارترین چهره‌های داستان‌نویسی فارسی در قرن بیستم و از نوآوران مهم مدرنیسم ادبی ایران بود. او در نجف‌آباد اصفهان به دنیا آمد و در سال ۱۳۳۴ برای تحصیل پزشکی در دانشگاه تهران به پایتخت رفت و هم‌زمان انتشار داستان‌های خود را در نشریات ادبی آغاز کرد. صادقی که در فضای سیاسی و روانی ملتهب سال‌های پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ به عرصه‌ی ادبیات پا گذاشت، جهانی داستانی و متمایز آفرید که اضطراب وجودی، پوچی، مرگ، طنز سیاه و درهم‌آمیختن مداوم امر روزمره با امر غریب و هولناک از ویژگی‌های اصلی آن است. شیوه‌ی تجربی او در روایت، با تغییر زاویه‌ی دید، برهم‌زدن توالی زمانی، فراداستان، طنز و ابهام آگاهانه، بسیاری از قراردادهای رئالیسم اجتماعیِ مسلط بر ادبیات آن دوره را به چالش کشید. از شناخته‌شده‌ترین آثار او می‌توان به داستان بلند «ملکوت» (۱۳۴۰) و مجموعه‌داستان «سنگر و قمقمه‌های خالی» (۱۳۴۹) اشاره کرد. اگرچه شمار آثار منتشرشده‌ی صادقی چندان زیاد نبود و دوره‌ی فعالیت ادبی او نیز نسبتاً کوتاه بود، تأثیرش بر نسل‌های بعدی نویسندگان ایرانی ماندگار شد و امروزه از او به‌عنوان یکی از چهره‌های بنیادین در تحول داستان‌نویسی مدرن فارسی یاد می‌شود.