حسین نوشآذر
حسین نوشآذر (متولد ۱۳۴۲) نویسنده، مترجم و روزنامهنگار ایرانی است. او در اواخر دههی ۱۳۶۰ از ایران مهاجرت کرد و سالها در آلمان به تحصیل و کار در مراکز درمانی و تیمارستانها مشغول بود؛ ابتدا بهعنوان پرستار و سپس بهعنوان رواندرمانگر. این تجربیات در آثار داستانی او، بهویژه در مجموعهداستانهای «دیوارهای سایهدار» (انتشارات تصویر، ۱۳۷۱، آمریکا)، «سر سفره خویشان» (۱۳۷۳)، «نامههای یک تمساح به همزادش» (۱۳۷۵) و «یک روز آفتابی» (۱۳۷۸) بازتاب یافتهاند. این دوره از کارنامهی ادبی او، علاوه بر پرداختن به مضامینی مانند جنون و مالیخولیا، تحت تأثیر تجربهی «ناخانگی» و زندگی دشوار پناهجویان در خارج از ایران شکل گرفته است.
در دههی ۱۳۷۰ تا اواسط دههی ۱۳۸۰، دو داستان بلند از او منتشر شد: «تأملی بر تنهایی» (نشر باران، ۱۳۷۱) و «نه دیگر تک، نه دیگر تاب: داستان یک شهر بلند» (نشر کتاب، ۱۳۷۶). این دو کتاب تصویری از انزوا در بستر غربت و گسست از ریشهها را ترسیم میکنند.
دورهی دوم نویسندگی او (۱۳۸۵–۱۳۹۲) با تمرکز بر انتشار کتاب در ایران همراه بود: رمانهای «سفرکردهها» (نشر نی) و «سایهاش دیگر زمین را سیاه نخواهد کرد» (نشر مروارید)، بهاضافهی ترجمهی آثاری از ریچارد براتیگان و رمان «جاده» اثر کورمک مککارتی. این دوره همزمان با مهاجرت او به فرانسه و فاصلهگرفتن از حرفهی درمانی بود. سالها بعد، نسخههای بدون سانسور رمانهای «سفرکردهها» (انتشارات پیام، آلمان) و «برای تو» (انتشارات مهری، لندن) منتشر شد که مورد توجه منتقدان قرار گرفت
نوشآذر در سال ۱۳۷۵ بههمراه بهمن فرسی، نخستین شمارهی نشریهی ادبی «سنگ» را منتشر کرد و سپس همکاری خود را با بهروز شیدا (پژوهشگر ادبی مقیم سوئد) و عباس صفاری (شاعر نامآشنا) برای ادامهی انتشار این نشریه تا دههی ۱۳۸۰ گسترش داد. «سنگ» از نشریات پیشرو و معتبر ادبی خارج از ایران محسوب میشد.
او از سال ۱۳۸۹ تاکنون بهعنوان روزنامهنگار فرهنگی در رادیو زمانه فعالیت دارد و همزمان با همکاری شهریار مندنیپور، نشریهی ادبی «بانگ» را منتشر میکند که مدیرمسئول و صاحبامتیاز آن است.
