Forthcoming by Asemana Books (January 2027)
مجله مردگان
مجموعه شعر از
مهسا فروغی
مجلهی مردگان مجموعهای از شعرهای مهسا فروغی است؛ شعرهایی برآمده از سالهای نوجوانی، جوانی، مهاجرت، تن، حافظه، فقدان، زنبودن، عشق، سیاست، خانواده و زیستن در جهانهایی چندپاره. این کتاب روایتِ صدایی است که سالها در دفترها، چمدانها و سکوت مانده، و اکنون پس از سالها پنهانماندن، به صفحه آمده است. در این مجموعه، شعر نه فقط بازی با کلمات، بلکه شیوهای برای زندهماندن، تابآوردن و بازساختن جهان است. فروغی با زبانی عاطفی، تصویری و گاه بیپروا، از تجربههای شخصی و جمعی عبور میکند و جهانی میسازد که در آن خاطره، بدن، مرگ، عشق، خشونت، زنانگی و امید در هم تنیدهاند. مجلهی مردگان، چنانکه از نامش پیداست، مجلهای است از تکههای پراکنده: خبرهایی از تن، گزارشهایی از عشق، داستانهای کوتاهِ مرگ، و حاشیههایی از روزمرّگی. کتابی است برای خوانندگانی که میدانند شعر چیزی است که در ما زندگی میکند، و شاعر تنها آینهای است که آن را آشکار میکند. این مجموعه دعوتی است به شنیدن؛ به شنیدنِ طغیانگریِ دختری نوجوان، که طغیانش خود حقیقتِ زندگی است.
Journal of the Dead
Poems by
Mahsa Foroughi
ISBN: 9781997503477
Cover art: Saeed Foroughi
Journal of the Dead is a collection of poems by Mahsa Foroughi—poems shaped by adolescence, youth, migration, the body, memory, loss, womanhood, love, politics, family, and life in fractured worlds. This book gives voice to a speaker whose words remained for years in notebooks, suitcases, and silence, and who now, after a long period of concealment, finally emerges onto the page.
In this collection, poetry is not merely a play with language but a means of survival, endurance, and remaking the world. Through an emotional, imagistic, and at times fearless voice, Foroughi moves between personal and collective experience, creating a landscape where memory, the body, death, love, violence, femininity, and hope are intimately intertwined.
As its title suggests, Journal of the Dead is a record of fragments: reports from the body, dispatches from love, brief accounts of death, and marginal notes from everyday life. It is a book for readers who understand that poetry is something that lives within us, and that the poet is merely the mirror through which it becomes visible.
This collection is an invitation to listen—to the rebellious voice of an adolescent girl whose rebellion is itself a testament to life.
مهسا فروغی
مهسا فروغی شاعر، فیلمنامهنویس، پژوهشگر، مدرس سینما و مدیر دورههای تحصیلات تکمیلی فیلم در دانشگاه بیم و مدرسه متفیلم است. مسیر او از معماری، شعر و سینما گذشته است، اما در همهی این سالها، نوشتن همان رشتهی پنهانی بوده که زندگی و اندیشهاش را به هم پیوند داده؛ رشتهای که از حافظه، تن، فضا، روایت و تجربهی زیسته گذشته و به زبانِ خاص او رسیده است. او بیش از بیستوچهار سال است که شعر و داستان مینویسد؛ نوشتنی که برایش فقط بیان نیست، بلکه شیوهای برای دیدن، تاب آوردن و دوباره ساختن جهان است.
پژوهش دکترای او بر تلاقی سینما، شعر و فلسفه متمرکز بوده و در سالهای تدریس در دانشگاه نیو ساوت ولز سیدنی، درسها و پروژههایی میانرشتهای را طراحی و هدایت کرده است که به نسبت تصویر، فضا و تجربهی انسانی میپرداختند؛ تجربهای که نه فقط دیدنی، بلکه حسی، عاطفی و زمانی است. در امتداد همین مسیر، کار او به نظریه فیلم و امکانهای شاعرانهی سینما گسترش یافته است؛ بهویژه در اندیشیدن به هیستوگرامهای شاعرانهی سینما، جایی که زبان شعر از مرز کلمات عبور میکند و در تصویر، ریتم، زمان و حرکت ادامه مییابد.
سالها پس از دریافت دکتری، برای آنکه به روایت نزدیکتر شود، بار دیگر به دانشگاه بازگشت و دومین مدرک کارشناسی ارشد خود را در فیلمنامهنویسی دریافت کرد. انتخاب یکی از فیلمنامههایش برای توسعه در برلین، او را از سیدنی به برلین کشاند و افق تازهای در کار خلاقهاش گشود؛ افقی که در آن شعر، اندیشه و تصویر بیش از پیش به یکدیگر نزدیک شدند.
فروغی در برلین فعالیت خود را به ویدئوآرت نیز گسترش داد و آثارش در گالریهای معتبر و نمایشگاههایی با حمایت انستیتو گوته ارائه شدهاند. او امروز، در کنار همکاری با فیلمسازانی در آلمان و استرالیا، همچنان شعر را یکی از اصیلترین پناهگاههای اندیشه و آفرینش میداند؛ جایی که زبان، حافظه، تن، تصویر و زمان دوباره به هم میرسند.
Mahsa Foroughi
Mahsa Foroughi is a poet, screenwriter, researcher, film educator, and Director of Postgraduate Film Programs at BIMM University and MetFilm School. Her journey has traversed architecture, poetry, and cinema, yet throughout these years writing has remained the hidden thread connecting her life and thought—a thread woven through memory, the body, space, narrative, and lived experience, ultimately shaping her distinctive voice. For more than twenty-four years, she has been writing poetry and fiction. For her, writing is not merely a form of expression but a way of seeing, enduring, and reimagining the world.
Her doctoral research focused on the intersections of cinema, poetry, and philosophy. During her years of teaching at the University of New South Wales in Sydney, she designed and led interdisciplinary courses and projects exploring the relationship between image, space, and human experience—an experience understood not only as visual, but also as sensory, emotional, and temporal. Along this trajectory, her work expanded into film theory and the poetic possibilities of cinema, particularly through her engagement with the notion of poetic historiographies of film, where the language of poetry extends beyond words and continues through image, rhythm, time, and movement.
Years after completing her PhD, and in pursuit of a deeper engagement with storytelling, she returned to university to earn a second master’s degree in screenwriting. The selection of one of her screenplays for development in Berlin brought her from Sydney to Berlin, opening a new horizon in her creative practice—one in which poetry, thought, and image became more closely intertwined than ever before.
In Berlin, Foroughi expanded her artistic practice into video art, exhibiting works in respected galleries and exhibitions supported by the Goethe-Institut. Today, alongside her collaborations with filmmakers in Germany and Australia, she continues to regard poetry as one of the most authentic refuges of thought and creation—a place where language, memory, the body, image, and time once again converge.